«Май - адзін з самых выдатных месяцаў у годзе. Сонечныя цёплыя дні, усё вакол пераліваецца яркімі фарбамі, і ў тваёй душы таксама пасяляецца вясна. Звярніце ўвагу: у траўні ў людзей амаль не бывае хмурных асоб. Быццам усё знаходзяцца ў нейкім радасным чаканні цуду. Думаю, у гэтым месяцы яно ў многіх і здараецца. Самае вялікае цуд адбылося ў нашай вялікай краіне ў траўні 1945 года. У мяне з дзяцінства апошні вясновы месяц асацыюецца з Днём Перамогі, ваеннымі песнямі, баявымі ўзнагародамі на грудзях ветэранаў, парадам на Краснай плошчы і вячэрнім рознакаляровым салютам. Мой дзядуля, Павел Фёдаравіч, у гэтай вайне быў цяжка паранены, яго потым камісавалі па інваліднасці. Таму з гонарам кажу, што і наша сям'я ўнесла свой уклад у Вялікую Перамогу. У нас ёсць традыцыя: 9 Мая мы з жонкай Аняй і нашымі дзецьмі прыходзім у парк Горкага. Там збіраюцца ветэраны, і кожны раз на вочы наварочваюцца слёзы, калі ўсё гэта бачыш. Як яны маюць патрэбу ў нас, у нашым увазе, у нашай радасці! І, дарэчы, калі казаць пра дух - вось хто малады душой па-сапраўднаму! А як радуюцца нашы дзеці! Радуюцца проста так, ад аднаго адчування свята. І я дзякую ўсім, хто аддаў свае жыцці і лёсы, каб падарыць нам гэтую магчымасць радавацца. Мы заўсёды купляем кветкі і дорым іх нашым ветэранам са словамі падзякі. Думаю, так робяць многія. Ведаеце, у маёй фільмаграфіі ёсць фільмы пра вайну, але да глыбіні душы мяне ўзрушыла карціна "Брэсцкая крэпасць". Здымаючыся ў ёй, я адчуваў нерэальныя адчуванні - нібы сапраўды пагрузіўся ў той час. Мы былі не акцёрамі, а абаронцамі сваёй Радзімы. Дні працы над гэтым фільмам назаўжды застануцца ў маёй памяці. Калі мае дзеці падрастуць, я абавязкова пакажу ім гэтую карціну, ды і іншыя - свае любімыя: "Яны змагаліся за радзіму", "У бой ідуць адны старыя". Дзеці павінны ведаць, што належаць да вялікага народа, які здолеў перамагчы ворага, заняволіць амаль увесь свет. У гэты дзень мы абавязкова паедзем на прыроду, дзе і адзначым свята. А ўвечары будзем глядзець салют і любімыя фільмы пра вайну. Каб памятаць ».